Elk jaar wordt de Scania cup gehouden. Een toernooi dat enorm populair is bij scheidsrechters uit veel verschillende landen. Dit jaar waren er 3 Nederlandse reffs( 2 dames 1 heer) actief op dit toernooi. BBSR sprak met de 2 Nederlandse dames om iedereen een idee te geven wat de Scania cup is en waarom het zo populair is onder scheidsrechters.
Wat is je naam?
Hai, wij zijn Eveline van den Bosch en Sawina Lauret.
Hoe oud ben je?
Eveline: Die vraag stel je toch niet aan een vrouw…
Sawina: Precies! Dat vraag je niet aan een dame en het is niet belangrijk .
Hoelang fluit je al?
Eveline: Oei, al een jaar of 15, ooit eens bij Baros begonnen met fluiten, omdat we verplicht waren taken te doen en ik het fluiten toch leuker vond dan het tafelen. Na een aantal jaar met een F-diploma (vooral heren 8-bal-op-het-dak wedstrijden), ben ik gespot door een rayon beoordelaar, die me voorstelde om in het rayon te komen fluiten.
Sawina: Ik fluit een jaar of 11 nu denk ik. Net als Eveline ben ik ook begonnen, omdat we verplicht waren F-cursus te doen en ik wellicht, omdat ik al op vrij jonge leeftijd het basketbal en het fluiten heb meegekregen. Ik kwam erachter dat het fluiten me een stuk beter af ging dan spelen en heb ik dus maar besloten om me te concentreren op fluiten in plaats van spelen.
Welk niveau fluit je?
Sawina: Ik ben B-arbiter en fluit bij de heren promo en de dames eredivisie.
Eveline: Ik fluit landelijk als C-arbiter (heren 1e divisie en junioren eredivisie) en heb afgelopen half jaar de kans gekregen om heren promotiedivisie te mogen fluiten.
Wat doe je buiten basketbal?
Eveline: Er gaat veel tijd in het basketball zitten, omdat ik naast het fluiten ook nog in rayon West beoordeel en een groep dames scheidsrechters intensief begeleid. Verder dans ik veel, vooral Cubaanse salsa en bachata, ik les elke week en ga vrijwel ieder weekend wel ergens een avondje dansen. Andere hobby’s zijn reizen, duiken en fotografie (vooral tijdens vakanties).
Sawina: ik werk bij Roche Diagnostics als Sales Application Specialist voor de moleculaire diagnostiek. Als ik niet hoef te werken of te fluiten ga ik graag naar de sportschool en ik doe net als Eveline, geheel toevallig overigens, aan cubaanse salsa.
Wat is de Scania Cup? (hoelang duurt t, waarom is het zo populair bij vele scheidsrechters)
Scania cup is de Nordics championship toernooi, waarbij de beste jeugdteams uit Zweden, Finland, Noorwegen, Denemarken en IJsland in 4 dagen strijden om de titel in hun klasse, meisjes en jongens onder 12 tot onder 18. Er is om dit toernooi heen een scheidsrechters opleidingskamp georganiseerd met clinics en intensieve begeleiding, waarbij een apart programma loopt voor de dames scheidsrechters.
Hoe kwam je erbij om daarheen te gaan? (hoeveelste keer was dit?)
Eveline: Dit was mijn 2e keer. Er is geen open inschrijving voor dit toernooi, je wordt gevraagd of voorgedragen door fiba instructors. Ik ben hier de 1e keer (2011) gekomen door de potential groep.
Sawina: Dit was ook mijn 2de keer en evenals Eveline via de potential groep er terecht gekomen.
Werd er met 2 of 3 man gefloten?( en hoe beviel dit?)
Eveline: Het betreft 3-men officiating en dit is voor mij natuurlijk geen dagelijkse gang van zaken, dus een nieuwe ervaring, het is dan ook zeker de eerste dag schakelen wat betreft mechanics. Je krijgt hier ook wel de tijd voor, de eerste dag wordt in de beoordeling en clinics voornamelijk aandacht gegeven aan de mechanics, vanaf de tweede dag wordt er wel verwacht dat dat loopt en gaat het meer op game control en samenwerking in het team.
Sawina: 3 man is altijd even schakelen, maar in de dames eredivisie fluiten we ook met 3 man dus niet helemaal nieuw voor mij.
Waren er nog meer Nederlandse arbiters? Hoeveel arbiters waren er dit jaar op het Toernooi?
We waren met zijn 3en. Er waren in totaal 130 arbiters, uit 18 landen. Er waren dit jaar 40 dames, het hoogste aantal ooit.
Hoe is het toernooi bevallen?
Sawina: het was erg leuk. Er hangt een goede sfeer en het is erg leuk om degenen die je kent van vorige toernooien weer eens terug te zien. Ik was vorig jaar naar het FIBA girls camp in Slovenië en een aantal meiden waren nu ook weet in Zweden. Het zijn lange en intensieve dagen en je bent daarna wel helemaal gesloopt.
Eveline: Super goed! De sfeer in onbeschrijfbaar, het is zo een leuke internationale groep met een grote diversiteit van mensen en leeftijden
Basketball Scheidsrechter
Welkom bij BBSR, hét online magazine voor basketball scheidsrechters van ieder niveau! Voor, maar vooral ook door scheidsrechters.
Laat je inspireren door de interviews, artikelen en verhalen, of discussieer mee op ons forum!
Scania cup met Eveline van den Bosch & Sawina Lauret
NBA reffs wired! 3
NBA reffs wired! 2
Interview met Edward van Ruiven
Frits van Dongen maakte voor iBasketball het volgende interview met eredivisie arbiter Edward van Ruiven. Edward is één van de meest geliefde scheidsrechters in de dames eredivisie. Tijd om nader kennis te maken....
Hi Edward,
Het is Play off time...even wat snelle vragen:
En verliefd, verloofd, of Getrouwd?
Het eerste en het derde. En voor de duidelijkheid: op ëën en dezelfde dame: Eveliene Veldhuizen, samen met wie ik een mooie dochter Eva van net 7 heb.
We kennen elkaar van AMVJ (Rotterdam) waar we beiden ooit zo goed als gelijktijdig zijn begonnen met basketbal (zij 10 jaar oud, ik 16), maar we hebben even de kat uit de boom gekeken: het duurde nog 22 jaar voordat we zijn gaan zoenen...
Wat is het leukste aan de play offs fluiten?
Ik denk dat het enigszins vergelijkbaar is met de toenemende adrenaline als welke een speler dat ook ervaart naarmate hij/zij steeds verder komt. Ook voor ons neemt de spanning toe. Wie mogen door naar de volgende ronde, naar de finale? En als in de finale: wie krijgt de volgende wedstrijd!? Naarmate de finaleserie verloopt, stijgt bij ons ook de koorts: krijg ik nóg een wedstrijd!?
Hoe lang fluit je al? Je hoeveelste serie play offs is dit?
Ik ben begonnen, omdat het vanuit de club gevraagd werd. In het rayon heb ik lange tijd gefloten, een jaar of 13 of 14. Binnen een paar jaar op het hogere plan, maar ik had toen geen ambitie om landelijk te gaan. Ik speelde zelf nog een leuk partijtje mee in de hoogste klasse in het rayon en ik was een aantal jaren teammanager bij Rotterdam Basketbal (toen De Schiestreek) dat toen nog niet zo lang in de eredivisie speelde. Na enkele knieblessures en –operaties werd ik tijdens het spel steeds bevreesder om wëër tegen een blessure en operatie aan te lopen. Tijdens een seizoen ergens in november besloot ik aan het einde van het seizoen te stoppen met spelen. Gelijk ook gebeld met de RSC: “Ik heb me bedacht. Volgens seizoen stop ik met zelf spelen en wil ik alsnog landelijk gaan fluiten. Kom maar een paar keer kijken. Als het niet goed is, hoor ik graag waar ik me moet verbeteren”, waarna ik aan het einde van dat seizoen mijn debuut maakte en het seizoen erop gelijk definitief landelijk ben gaan fluiten.
Mijn hoeveelste PO's? Volgens mij is dit mijn 7e serie, waarvan ik bij de zes voorgaande vier keer ook in de finale heb mogen fluiten; in 2011 geen PO’s gefloten, omdat ik een week voor aanvang terugkwam van zes weken Nieuw-Zeeland (op de valreep, voordat Eva leerplichtig werd).
Een paar keer heb ik de wedstrijd gefloten, waaruit de kampioen voortkwam. Eën keer was dat de beslissende wedstrijd-7. Ik denk dat dát voor ons bijna net zo bijzonder is als voor de betrokken speelsters.
Waarom ben je gaan fluiten, Zelf spelen is toch leuker?
Ik heb zelf gespeeld vanaf eind ’79 tot ’99. Langere tijd bij Rotterdam Basketbal (toen ik begon AMVJ), de eerste jaren bijna altijd in twee teams, ook een paar jaar in het eerste herenteam. Tussendoor een jaartje bij een andere club in Rotterdam (Alexandria) en twee jaar bij een club in Berkel (Squirrels). Afgesloten met een paar jaar DAS in Delft; ik woonde er inmiddels al een paar jaar en trainde ëën keer in de week mee. Dus toen het team in Rotterdam waarin ik speelde uit elkaar viel, was de keuze waar dan te gaan spelen niet moeilijk.
Ja, zelf spelen is erg leuk, maar ja… mijn linkerknie wilde niet meer; d.w.z. ik vreesde na al drie operaties dat een volgende stevige blessure wel eens kon betekenen dat ik dan helemaal niet meer zou kunnen sporten. Dan maar langs de lijn op hoger niveau “wat heen-en-weer rennen” om op die manier toch nog ook zelf fysiek actief bij het spelletje betrokken te blijven.
Al snel groeide ik een niveau verder en heb ik in de B-groep (dames eredivisie en heren promootiedivisie) een leuke palmares opgebouwd. Naast fluiten in de PO’s heb ik ook drie keer de finale van de tussentijdse Final-4 (dames eredivisie) en ook drie keer de bekerfinale: ëën keer jongens junioren (nog als C-ref overigens) en twee keer de dames. Ook heb ik een keer gefloten om het kampioenschap van de heren promotiedivisie.
Een paar jaar geleden ben ik nog gepolst of ik interesse had in de heren eredivisie, maar in die periode zaten we thuis in een moeilijke fase (Eveliene heeft kanker gehad, waarbij er twee grove fouten zijn gemaakt en we een proces tegen het ziekenhuis zijn gaan voeren) en heb ik die beurt aan mij voorbij laten gaan. Je bent dan nog meer – en vooral ook vaker doordeweeks – op pad en dat kwam toen dus niet goed uit.
Ik weet dat je van reizen houdt, ben je daarom gaan fluiten?
Nee, dat staat er los van. Hoewel, niet helemaal… Maar ’t is eerder andersom
NBA reffs wired! 1
Geef jij fouten toe?
Iedereen maakt wel eens een foute beslissing in het veld. Geef jij het dan ook toe?